عَزُّهُ- آمدم، در حالی که اسحاق أحمر لعنه الله در دهلیز بود. پس من داخل شدم و با او نشستم تا اینکه اجازه ورود برای من خارج شد و برای اسحاق اجازه نداد.

پس هنگامی که بر مولای خود وارد شدم، سید ما ابوشعیب محمد بن نُصَیر را نزد او دیدم. پس سلام کردم و به من اجازه نشستن داد. پس نشستم.

هنگامی که در مجلس قرار گرفتم، با خودم گفتم: آیا مولای من از ابوشعیب و اسحاق علم دارد؟ پس ابوشعیب را دیدم که به من نگاه کرد و می‌گوید:و بدانید که خداوند آنچه در باطن شماست می‌داند، پس از او برحذر باشید. و بدانید که خداوند آمرزنده و بردبار است. پس مولای ما حسن عسکری فرمود:هرگز! بلکه آنچه کسب کرده‌اند بر دل‌هایشان پرده افکنده است. هرگز! آنان در آن روز از پروردگارشان محجوب هستند. سپس همانا آنان وارد دوزخ خواهند شد. سپس گفته می‌شود: این همان چیزی است که آن را تکذیب می‌کردید.

و با دستش به سوی سید ما ابوشعیب اشاره کرد. یعنی این مقام باطن و اسرار است که آن کاذب (اسحاق احمر) تکذیب می‌کند.

[۴۵۹] وَحَدَّثَنِي أَبُو الْفَتْحِ مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ الْبَغْدَادِيَّ قَالَ: حَدَّثَنِي شَيْخِي أَبُو الْحَسَنِ الْمُقْرِيِّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَ: حَدَّثَنِي أَبِي وَسَيِّدِي أَبُو إِسْحَاقَ إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُحَمَّدٍ الرِّفَاعِيِّ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ: حَدَّثَنِي شَيْخِي أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنُ بْنُ حَمْدَانَ الْخَصِيبِيِّ قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَهُ عَنْ