مولای او خواهی بود». و با همان اسناد، از ابوسعید میمون روایت است که گفت: از ابوالحسین الجلّی که خداوند چهره‌ی هر دویشان را نورانی گرداند درباره‌ی دریافت علمِ مؤمن از پدرِ دنیوی و بشری‌اش پرسیدم؟ پاسخ داد: «این باطل و محال است. من در این باره از سرور و شیخمان، الخُصیبی، پرسیدم و او فرمود: جایز نیست که پدرعلمِ خداوند را به فرزندِ دنیویِ خود بیاموزاند، به دلیل این فرمایش خداوند عزّ و جلّ در نکوهشِ کافران:ما پدران خود را بر آیینی یافتیم و ما نیز بر پیِ آنان راه می‌سپریم. و این فرمایش خداوند عزّ و جلّ:پیامبرگفت: آیا هرچند هدایت‌کننده‌تر از آنچه پدران خود را بر آن یافته‌اید، برایتان آورده باشم؟ گفتند: ما به آنچه شما بدان فرستاده شده‌اید، کافریم. و پسر، چه حق باشد و چه باطل، تحتِ رأی و نظرِ پدرِ دنیویِ خود درمی‌آید؛ اما پدر، جز با بصیرت و بر مبنای حق، تحت رأی پسرش درنمی‌آید. و چه بسا برای پسر جایز باشد که بر روی پدرِ دنیویِ خود «فتح باب» کند واو را به دین وارد سازد، اما برای پدر جایز نیست که بر روی پسرش «فتح باب» نماید».

[72] وَقَدْ قِيلَ لِمَوْلَانَا الصَادِقِ -عَزَّ عَزُّهُ- : يَا مَوْلَانَا هَلْ يَجُوزُ أَنْ نُلقِيَ إِلَى أَوْلَادِنَا عِلْمَ تَوْحِيدِكُمْ؟ فَقَالَ: "مَهٍ، عَلِّمُوهُمْ الوَلَاءَ وَالبَرَاءَ فَإِذَا أَرَادَ اللّٰهُ بِعَبْدٍ خَيْرًا أَخَذَ بِنَاصِيَتِهِ فَسَاقَهُ إِلَى هٰذَا الأَمْرِ سُوْقًا" وَمَنْ كَانَ مِنَ المُؤْمِنِينَ سَمَاعُهُ مِنْ أَبِيهِ الدُنْيَوِيِّ فَسَمَاعُهُ صَحِيحٌ وَطَرِيقَتُهُ فاسِدَةٌ.