الرَّخَاءِ، وَاَللَّهِ لَوَلَمْ أَقُلْهَا فِي جَعْفَرٍ مَا قُلْتُهَا فِي مُحَمَّدٍ، وَإِنْ جَعْفَرَاً وَمُحَمَّدَاً شَيْءٌ وَاحِدٌ" فَقَوْلُهُ: إِنْ جَعْفَرَاً وَمُحَمَّدَاً شَيْءٌ وَاحِدٌ، مِمَّا يَجِبُ أَنْ يَتَأَمَّلُهُ الْعَارِفُ بِعَيْنِ الْبَصِيرَةِ بِعَوْنِ اللَّهِ وَتَوْفِيقِهِ.

و از جمله آنچه ابوالقاسم حسین بن علی بن دِقَّة در مصنَّف خود روایت کرده، که گفت:این سید ما ابوالخطاب محمد بن ابی زینب سلام بر او، باب گرامی و سبب بزرگ است که در کوفه می‌گوید، در حالی که آتش جنگ با کافران شعله‌ور شده بود: "ای قوم، من شما را در زمان آسایش به سوی چه کسی دعوت می‌کردم؟"

گفتند: "به سوی جعفر." گفت: "پس به خدا سوگند، من شما را در سختی به سوی غیر از کسی که در آسایش شما را به سوی او دعوت می‌کردم، دعوت نمی‌کنم. و به خدا سوگند، اگر آن سخن را دربارۀ جعفر نمی‌گفتم، دربارۀ محمد نمی‌گفتم، و همانا جعفر و محمد یک چیز واحد هستند."

پس قول او: "همانا جعفر و محمد یک چیز واحد هستند"، از جملۀ چیزهایی است که بر عارف واجب است که با چشم بصیرت و به یاری و توفیق خدا در آن تأمل کند.

[۴۴۹] وَمِمَّا رَوَاهُ فَقِيهُنَا الشَّيْخُ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنُ بْنُ حَمْدَانَ الْخَصِيبِيِّ قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَهُ فِي كِتَابِ الْهِدَايَةِ الَّذِي أَلَّفَهُ لِلْأَمِيرِ سَيْفِ الدَّوْلَةِ قَالَ: حَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ يُوسُفَ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِي سُكَيْنَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مَنْصُورٍ عَنِ الْمُفَضَّلِ الدَّهْكَنِيِّ قَالَ قَالَ بَعْضُ الشِّيعَةِ لِلصَّادِقِ -عَزَّ عَزُّهُ- : يَا سِيدَنَا قَدْ انْقَطَعَتْ ظُهُورُنَا مُنْذُ لَعَنْتَ أَبَا الْخَطَّابِ، وَقَدْ سَمِعْنَا