لا يَجُوزُ أَنْ يُلْقِيَ إِلَى وَلَدِهِ الدُنْيَوِيِّ عَلْمَ اللّٰهِ لِقَوْلِهِ -عَزَّ وَجَلَّ- ذَمًّا عَلَى الكَافِرِينَ: ﴿وَكَذَٰلِكَ مَا أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَّذِيرٍ إِلَّا قَالَ مُتْرَفُوهَا إِنَّا وَجَدْنَا آبَاءَنَا عَلَىٰ أُمَّةٍ وَإِنَّا عَلَىٰ آثَارِهِمْ مُّقْتَدُون﴾¹ وَقَوْلُهُ -عَزَّ وَجَلَّ- : ﴿قَالَ أَوَلَوْ جِئْتُكُم بِأَهْدَىٰ مِمَّا وَجَدْتُّمْ عَلَيْهِ آبَاءَكُمْ قَالُوا إِنَّا بِمَا أُرْسِلْتُم بِهِ كَافِرُونَ﴾² وَالرَجُلُ يَدْخُلُ تَحْتَ رَأْيِ أَبِيهِ الدُنْيَوِيِّ حَقًّا كَانَ أَمْ بَاطِلًا، وَلَا يَدْخُلُ الأَبُ تَحْتَ رَأْيِ إِبْنِهِ إِلَّا عَلَى بَصِيرَةٍ وَحَقٍّ وَقَدْ يَجُوزُ لِلإِبْنِ أَنْ يَفْتَحَ عَلَى أَبِيهِ الدُنْيَوِيِّ وَلَا يَجُوزُ لِلأَبِ أَنْ يَفْتَحَ عَلَى اِبْنِهِ.

و از جمله آنچه در خبر آمده این است: «هر کس «اُبوّت» او ثابت نباشد، «اُخوّت» (برادری دینی) او نیز صحیح نخواهد بود». پس در پاسخ گفت: «آنچه من در این باره از شیخ خود، ابوعبدالله الخُصیبی که خداوند مقامش را شریف گرداند شنیده‌ام، این است که معنای آن چنین است: «هرگاه مؤمنی با مردی روبرو شد که به او گفته شده آن مرد نیز مؤمن است، باید درباره‌ی او تحقیق کند و از «اُبوّت» او بپرسد. پس اگر (اُبوّت) او صحیح بود، آن مرد برادرِ دینیِ اوست، به دلیل فرمایش خداوند عزّ و جلّ:آنان را به نام پدرانشان بخوانید. و اگر برای او پدری روحانی نبود، او برادر دینی توست اما بدون «اُبوّت». پس اگر تو را پدر خواند و این را از تو درخواست کرد و تو در او شایستگی یافتی، پس معرفتِ خداوند تعالی را به او بیاموزان؛ در این صورت تو