يَأْمُرُهُ بِالْحَجِّ، فَلَمَّا صَارُوا بِالْعَقَبَةِ طَلَعَ عَلَيْنَا أَبُو عَبْدِ اللَّهِ -عَزَّ عَزُّهُ- فِي أَهْلِ بَيْتِهِ فَلَمَّا نَظَرَ أَبُو الْخَطَّابِ بِالْقِبَابِ وَقَدْ الْتَقَى الْمَدَنِيُّونَ وَالْعِرَاقِيُّونَ.

ابْتَدَأَ أَبُو الْخَطَّابِ مِنْهُ السَلامُ فَقَالَ: "لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ لَا شْرِيكَ لَكَ لَبَّيْكَ لَبَّيْكَ إِلَهَ الْهُدَى لَبَّيْكَ لَبَّيْكَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ دَيَّانَ يَوْمَ الدِّينِ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ إِلَهَ الْأَوَّلِينَ وَالْآخِرِينَ لَبَّيْكَ لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ ذَا الْمَعَارِجِ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ الْكَرِيمُ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ يَا ذَا الْفَضْلِ وَالنِّعَمُ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ الْقَدِيمُ لَبَّيْكَ لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ يَا ذَا الْفِعْلِ الْحَمِيدِ الْمَجِيدِ لَبَّيْكَ لَبَّيْكَ".

قَالَ: فَضَجَّ النَّاسُ ضَجَّةً وَاحِدَةً ظَنَنْتُ أَنَّ الْأَرْضَ قَدْ زُلْزِلَتْ، فَقَالَ مَوْلَانَا أَبُو عَبْدِ اللَّهِ -عَزَّ عَزُّهُ- : "اطْرَحُوا الْقِبَابَ فَلَيْسَ يَنْبَغِي أَنْ يُوَحَدَ اللَّهُ مِنْ وَرَاءِ حِجَابٍ" وَالْخَبَرُ بِطُولِهِ اخْتَصَرْنَا مِنْهُ هَذَا الْفَصْلَ.

و از جمله آنچه دربارۀ مقتل ابوالخطاب وارد شده است و آن را به این فصل افزودم، از سید ما مفضَّل سلام بر او است که گفت: مولای ما صادق -عَزَّ عَزُّهُ- به حج رفت، در حالی که قبلاً به ابوالخطاب نامه نوشته و به او امر به حج کرده بود. پس هنگامی که به محل رمی جمرات رسیدند، امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- با اهل بیتش بر ما ظاهر شد. پس هنگامی که ابوالخطاب به خیمه‌ها نگاه کرد که اهل مدینه و اهل عراق به هم رسیده بودند،