رَأْسُ أَبِي الْخَطَّابِ صَاحِبِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ وَأَنَا أَعْرِفُهُ، فَأُخْبِرَ بِخَبَرِ أَبِي الْخَطَّابِ وَمَا كَانَ مِنْهُ وَمِنْ أَصْحَابِهِ، فَقَالَ لَهُ الْمَنْصُورُ لَعَنَهُ اللَّهُ: أَكْتُمُ هَذَا الْأَمْرَ وَلَا تَذِعْهُ قَالَ أَبُو الْخَطَّابِ فِي ذَلِكَ الْوَقْتِ: "كُنْتُ أُدْعَى بِمُحَمَّدِ بْنِ أَبِي كَبْشَةَ فَصِرْتُ الْآنَ أَدْعَى بِمُحَمَّدِ بْنِ أَبِي زَيْنَبَ وَسَأُدْعَى بِمُحَمَّدٍ بْنِ نُصَيْرٍ".
فَمَعْنَاهُ: أَنَّهُ كَانَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ رَجُلٌ كَاهِنٌ يُقَالُ لَهُ مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي كَبْشَةَ يُخْبِرُهُمْ بِأَخْبَارِ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ وَمَا يَصْنَعُونَ فِي بُيُوتِهِمْ وَمَا يَكُونُ مِنْهُمْ فِي غَدِهِمْ فَلَمَّا ظَهَرَ السَيِّدُ مُحَمَّدٌ -عَزَّ عَزُّهُ- غَابَ مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي كَبْشَةَ وَأَتَى سَيِّدَنَا مُحَمَّدٌ فَأَخْبَرَهُمْ بِمَا فِي النُّفُوسِ وَبِمَا كَانَ فِي الْأُمَمِ السَّالِفَةِ وَبِمَا يَكُونُ وَيَحْدُثُ فِي السَّمَوَاتِ وَالْأَرَضِينَ، فَقَالَتْ قُرَيْشٌ: هَذَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي كَبْشَةَ بِالْفِعْلِ وَالنُطْقِ اللَّذَيْنِ سَمِعُوهُمَا لِأَنَّهُ هُوَ بِالْحَقِيقَةِ.
و به اسناد و آن تمام شدن خبر اول است، از شیخ من ابوالفتح محمد بن الحسن خداوند خشنودی را به او عطا کند که گفت:سپس همانا عیسی بن موسی لعنه الله که از بنی عباس و اصل آنان بود و کسی در میانشان قدرتمندتر از او نبود با جمعیت انبوهی از لشکر منصور که همراه او در کوفه بودند، با ابوالخطاب جنگید. و تعداد کسانی که از اصحاب سید ما ابوالخطاب سلام بر او همراهش بودند، هفتاد مرد بود. و عیسی بن موسی بر سید ما ابوالخطاب حمله کرد و او را کشت و سرش را گرفت تا آن را برای منصور لعنه الله حمل کند.