پس فرمود: "ای پسرمن، ابوالخطاب به حق نطق کرد و در آنچه گفت راستگو بود، زیرا او باب بود، و در وقتی که با این ندا اعلام کرد، سید میم (اشاره به حضرت محمد) به واسطه او ظاهر شده بود.

پس قول او: " من پروردگار معبود هستم "، مرادش این بود که او اِسم (محمد) است.

و معنای قول او: "به ازلیت معروفم": " من همان خدایم، یعنی پروردگار جهان، و همانا بالاتر از او، معبود معبودها است، که این فرق بین إسم و معنی (علی) است، زیرا معنی، همان أزَل قدیم است، و إسم مظهر قدیم است. پس او ادعای الوهیت بودن را به سوی جز خود یعنی به سوی معنی حواله داد.

سپس گفت: " پس هر کس بر من چیزی بگوید که من نگفته‌ام، همانا از توحید جعفر رفیع اعلی (امام جعفر صادق) بیزار است."

"، این روشن است، یعنی: نگویید که من، جعفر هستم که او همان معنی است."

و همانا سید ما جابر بن یزید جعفی، و همچنین سید ما عُمر بن فُرات و ابوشعیب (درود از آنان باد)، به معنویّت مولا ندا دادند و توحید او را اعلان کردند.

لیکن ما در آنچه در این کتاب خود آوردیم، بر آن خبر معروف مشهور که اکثریت بر صحت آن اجماع کردند، اعتماد نمودیم. از خداوند خیر در جمیع امور را به منّ و رحمت او مسألت می‌داریم.