از این رو خداوند تعالی با اکرام خویش آنان را مخصوص گردانید، به وسیله‌ی این فرمایش خویش به رسولش در کتاب قرآن کریم: و این مَثَل‌ها را برای مردم می‌زنیم، و جزاهل علم و معرفت کسی آنها را درک نمی‌کند.

و امامان (عزّعزّهم) آن را با این فرمایش خود تأیید کرده و تعالی بخشیده‌اند: هر کس را که خداوند معرفت بخشید، از چه چیز محرومش ساخته است؟.

[1] وَقَوْلُ مَوْلَانَا سَيِّدُ العَابِدِينَ -عَزَّ عَزُّهُ- : "مُجَالَسَةُ الصَالِحِينَ دَاعِيَةٌ إِلَى الصَلَاحِ، وَطَاعَةُ وُلَاةِ الأَمْرِ تَمَامُ العِزِّ، وَإِرْشَادُ المُسْتَرْشِدِ قَضَاءٌ لِحَقِّ النِعْمَةِ، وَآدَابُ العُلَمَاءِ زِيَادَةٌ فِي العَقْلِ، وَكَفُّ الأَذَى إِتْمَامُ الفَضْل".

و فرمایش مولای ما، سرور عابدان امام زین العابدین، که عزتش بزرگ باد: هم‌نشینی با صالحان، دعوت‌کننده به سوی نیکوکاری است، و اطاعت از اولیای امر، کمالِ عزّت است، و راهنماییِ ارشادجو، ادای حق نعمت است، و رعایت آداب دانشمندان، فزونی در خرد است، و بازداشتن آزار از دیگران، به کمال رساندنِ فضل و برتری است.

[2] وَمَا رَوَيْنَاهُ مِنَ الأَخْبارِ فِي ذٰلِكَ، فَمِنْهُ مَا حَدَّثَنِي بِهِ أَبُو نَصْرٍ مُحَمَّدٌ قَالَ: حَدَّثَنِي مَوْلَايَ الشَيْخُ الجَلِيلُ أَبُو الحُسَيْنِ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ الجَلِيِّ عَنْ شَيْخِهِ الحُسَيْنِ بْنِ حَمْدَانَ الخُصَيْبِيِّ عَنْ رِجَالِهِ عَنْ السَيِّدِ الرَسُولِ مُحَمَّدٍ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ سُئِلَ عَنْ العَقْلِ فَقالَ: "مَا يُعْبَدُ اللّٰهُ إِلَّا بِهِ، وَلَا عَبَدَ اللّٰهَ إِلَّا ذُو عَقْلٍ".