اینکه او دعوت شده و به او تذکر داده شده و به سویش القا گشته اما سر باز زده و عناد ورزیده و به توحید گوش نسپرده و از جحود و انکار و کفری که بر آن است باز نایستاده، پس به این سبب سزاوار خواری و عقوبت شده است و اینکه طفل چیزی از اینها را انجام نداده و موعظه نشده و بازدارنده ای به سویش نیامده و نزد او جحود و انکاری و حق و باطلی و معرفتی نبوده که بر او واجب کند آنچه را که بر منکر جاحد به سبب انکار و جحودش واجب کرده است، آیا این دو در حالتی یکسان هستند؟ عرض کردم ای مولای من تو به آنچه در نفس من است از نهان و آشکارم داناتری، فرمود ای مفضل همانا آن جنین و طفل نورس و مرد و میانسال و پیر هیچ یک از ایشان به آنچه برایت وصف کردم منتقل نشده مگر پس از کامل شدن ابلاغ به ایشان و هشدار دادن به آنها، همانا دعوت یکی است و هیچ یک بر دیگری به اندازه وزن ذره ای نیفزوده و به اندازه چشم بر هم زدنی پیشی نگرفته است، همچنین ای مفضل کسی که در حالی که پیر است منتقل میشود سزاوار است که در کره ای دیگر (بازگشتی دیگر) در حالی که جنین است منتقل شود و جنین سزاوار است که در حالی که پیر است منتقل شود، سپس پسر بچه، سپس جوان , سپس میانسال، سپس در کالبد مذکر، سپس در کالبد مونث، سپس در کالبد سیاه، سپس در کالبد سفید.

همچنین در حالت مسوخیت بر ایشان کاملا برابر و حال به حال جاری میشود، نه در آن فزونی است و نه کاستی تا اینکه در مسوخیت تمام آنچه را که در حالت بشری به