همان کسی است که آنها را گمراه کرده است، به‌دلیل سخن آنها درباره او هنگام مشاهده ی او: ﴿پروردگارا ما رؤسا و بزرگان خود را اطاعت کردیم و آنان ما را از راه به در کردند﴾(¹).

و سخن ابلیس به آنها: ﴿و مرا بر شما هیچ تسلطی نبود﴾(²) یعنی هیچ راهی، و همگی معترفند که هدایت جز با سبیل (راه) محقق نمی‌شود و اما گمراهی، پس اگر بر آن سبیلی می‌خواستند باطل می‌شد و برای آن روشی صحیح نمی‌گشت،(یعنی اگر همانند راه حق برای راه باطل هم دلیل میخواستند، هیچ دلیل و برهانی برای پیروی از باطل وجود نداشت،) و او (ابلیس) پس از این خصومت و خطاب آنها را به سوی همان چیزی که ابتدا آنها را به آن فراخوانده بود بارها و بارها فراخواند و آنها به اجابت او و پذیرش از او سریع‌تر از جریان نَفْس در جنین بودند.