ی عارف، به قصد هدایت القا شد پس آنان همان کسانی هستند که می‌گویند "اهْدِنَا الصِّرَاطَ المُسْتَقِيمَ"یعنی همان که به ما از سوی اهل مراتب و مقامات القا شد،آیا نمی‌بینی آنچه را که پس از آن با قولشان تکرار کردند: ﴿راه کسانی که به آن ها نعمت دادی﴾(¹) ای مفضل! و کسانی که خداوند به ایشان نعمت داده است، تو و کسانی هستند که مولای تو همانچه برای تو آشکار ساخت، برای آن ها نیز آشکار ساخت، و آنها کسانی هستند که مولای شما بر ایشان انعام کرد،مانند قولش: ﴿و به سوی گفتار پاک راهنماییشان کنند، و به راه پسندیده هدایتشان نمایند﴾(²).

پس گفتار پاک(الطَّيِّبُ مِنَ القَوْلِ): همان توحید است با شرح باطن به صورت صريح و کشف، و راه پسندیده(الصِّرَاطُ الحَمِيدُ): او نهایت است برای کسانی که پایین‌تر از او هستند از اصحاب مراتب و درجات، زیرا حمد همان (مقام)اسم یعنی محمد عز عزّه است و نهایت صراط اوست و او صراطی است برای هر که پایین‌تر از اوست یعنی باب، و باب صراط همه ی جهانیان در هر زمان است.

و معرفت آن این است که باب، صراط است برای هر طالب مریدی و هر هدایتی در قرآن مانند قول او ﴿اهْدِنَا﴾ پس اشاره‌ای است به صراط و همچنین هر سبیلی پس آن صراط است مانند سخنش: ﴿بگو این راه من است می‌خوانم به‌سوی الله بر بصیرتی که من و