و اما مرگ فنا مرگی که سبب فنا می شود)، مرده ی فانی پس از آنکه روحش از آن خارج شود، نه چیزی می‌بیند و نه چیزی درک می‌کند بلکه لاشه‌ای افکنده باقی می‌ماند، و خداوند والا‌تر از آن است که لاشه‌ای را مورد خطاب قرار دهد که درک نمی‌کند و سخن نمی‌گوید و نمی‌شنود و نمی‌بیند و احساس نمی‌کند.

اما آنکه با ضربه شمشیر (مفاهیم برایش) روشن می گردد، بسا که کلمه اخلاص را برای مردی آشکار ساخت، پس معانی که به آنها نیاز دارد برای او روشن می‌شود و صحت آنچه به او القا شده است برایش تبیین می‌گردد.

اما آنکه ضربه شمشیر نزد او اثری خفیف می‌گذارد: پس او(عارف) هنگامی که معرفت حق را به سوی مردی القا کند در قلب او جز چیزی اندک باقی نمی‌گذارد پس اگر از این حال بیرون کشیده شود از کلمه(معارف) خارج می‌گردد زیرا آن ها در او موثر نیست.

و اما آنکه شمشیر نزد او کُند می‌شود: پس او(عارف) هنگامی که لفظ را به سوی مردی آشکار ساخت در آن قصدی برای او نیست و آن را محقق نمی‌کند و به آن اهمیت نمی‌دهد پس نطق از روی گوش او به پهلو می‌گذرد(یعنی کلمات بر او تاثیری نمی گذارد) همانطور که شمشیر از ضارب به پهلو می‌گذرد.