و به او القا می‌كند، و در آن هنگام، او در حقيقت ممتحن، مُخلَص، مُخْتَصّ و نجيب را مشاهده كرده است، و جايگاهش در آسمان چهارم خواهد بود، مانند جايگاهش در آسمان‌های پيش از آن، و به آن صعود می‌كند و از آن فرود می‌آيد و در هر كدام از آن‌ها كه بخواهد اقامت می‌گزيند، و زمين از آن اوست، زيرا مالك هر آن چيزی شده است كه اراده كند از آن به دست آورد، و به جايگاه والا و علوی صعود نمی‌كند، مگر اينكه مراتب زمينی و بشری از او زايل شوند، پس هرگاه اين همه در او كامل شد، به جايگاه والای علوی صعود می‌كند و از آن عالم می‌شود، و آن همان رتبه‌ی عالم نورانی است.

عَقَبه ی نقیب

پس هرگاه با پذيرش و اجابت نَجِيب، شایسته شد، نَقِيب بر او آشكار می‌شود و در آن ظهور، مشاهده‌گر كسی است كه بر او آشكار شده است، و هيچ‌يك از كسانی كه بر او آشكار می‌شوند را نمی‌يابد، مگر اينكه با پذيرش و صفای خودشایسته ی، ظهور ديگری، از كسانی كه بر او آشكار نشده‌اند، شود، و هرگاه ظهور او برایش سزاوار گشت منزلتش بالا می‌رود و با ظهور او، برای وی جايگاهی در آسمان پنجم حاصل می‌شود كه از پايين‌تر از خود والاتر است.