ضِیائی در فهرست خود آن را منسوب به مفضل بن عمر ذکر کرده و گفته است که نسخه‌ای از کتاب را در ۴۸ ورقه و به خط شعبان بن فاضل دیده که در سال ۱۳۸۴ هجری (۱۹۶۴ م،) در جَبْله، سوریه نوشته شده و بر آن شرحی از یکی از شیوخ از روی نسخهٔ شیخ عبد اللطیف ابراهیم وجود دارد و در ابتدای آن ذکر شده: «آن را شیخ ابوالحسین محمد بن علی الهذری از شیخ ثقه ابوالحسین محمد بن علی الجِلّی از سیدنا ابی عبدالله الحسین بن حمدان الخَصیبی، از یونس بن ظبیان از مفضل بن عمر (علیه السلام) روایت کرده است که گفت: از مولایم جعفر صادق (وعده از اوست و سلام بر او باد) پرسیدم، در حالی که جماعتی از اهل توحید و اقرار نزد او حاضر بودند و از او در مورد معرفت صراط و شرح باطن و بیان وصف آن می‌پرسیدند».
بروکلِمان آن را از روایت ابی الحسن الخِدْری دانسته و به همان مخطوطهٔ پاریس به شمارهٔ ۱۴۴۹ عربی اشاره کرده است، و این گفتهٔ بروکلِمان صحیح است، چرا که سند کتاب با ابی الحسن الهذری آغاز می‌شود [برخلاف تحقیق المُنصِف عبدالجلیل در مورد همان مخطوطه که خدری ذکر کرده و احتمالاً خطای نقل یا ترجمه است]، از مفضل بن عمر، و سزگین آن را ابتدا در میان تألیفات امام جعفر صادق و سپس در میان تألیفات مفضل بن عمر ذکر کرده و به همان مخطوطهٔ پاریس اشاره می‌نماید.