و این [همه] ای مفضّل، صراط پروردگار تو و عدل او در ذاتش است، و ظهور او در ظاهر و باطن است که همان نور و ظلمت هستند، پس هنگامی که این [حقیقت] برای تو آشکار و منکشف شد، آن را در خلق او، چه خاصّ و چه عامّشان، خواهی یافت.

و من این [حقیقت] را برای تو ای مفضّل، از ظهور او در مقام آدم، و نوح، و ابراهیم، و موسی، و عیسی، و محمد، و سپس در مقام امامت، تا جایی که تو اکنون آن را مشاهدهٔ عینی می‌کنی، و سپس بعد از آن، جایی که غیبتِ بلاغ (ابلاغ پیام) خواهد بود، برایت بازگو کردم، پس [مولا] ظاهر را تا کشف نهایی برپا می‌دارد، و از آن پس، همان چیزی خواهد بود که همواره در مُلک مولای تو جاری بوده است؛ چیزی که هیچ پایانی، هیچ انقضایی و هیچ زوالی برای آن نیست.

پس ای مفضّل، مبادا کسی که او را برای تو وصف کرده‌اند، تو را بفریبد؛ زیرا آنان همان‌گونه‌اند که خداوند سبحانه فرموده است: ﴿تا بار گناهان خود را به طور کامل در روز قیامت بر دوش کشند و نیز بخشی از بار گناهان کسانی که نادانسته گمراهشان می‌کنند﴾(¹) این بدان سبب است که آنان گمراه شدند و به همین [گمراهی خود] راضی نشدند، تا اینکه عالَم خبیث را نیز با گمراهی خود گمراه کردند، و خداوند جلّ جلاله در خبر دادن از گفتارشان فرموده است: