و همین‌گونه، دعوت حق و دعوت باطل همواره آشکار می‌شوند تا ظهور کَشْف فرا رسد جایی که ظهور حق و باطل با هم برابر می‌شود، به طوری که اگر عالَم به جستجوی افزایش یا کاهشی در یکی بر دیگری برود، آن را نمی‌یابند، و آن دو را شیئی واحد می‌یابند.

و همچنین ظهور و غیبت؛ شب آنچه را از روز گرفته است، بازمی‌گرداند، سپس روز آنچه را از شب گرفته است، بازمی‌گرداند، همچنین ظاهر آنچه را از باطن گرفته است، به او بازمی‌گرداند، سپس باطن آنچه را از ظاهر گرفته است، به او بازمی‌گرداند تا آنجا که غیبت و ظهور، شیئی واحد شوند، با هم برابر و معتدل گردند.

پس در اهل اختلاف، به واسطهٔ افزایش و کاهش [طول روز و شب]، و گرمای و سرمای آن، غل و زنجیرها و بارهای سنگین ایجاد می‌شود، پس آنان در بلندترین روز و سخت‌ترین روزِ سال، روزه می‌گیرند، و نماز می‌خوانند و جهاد می‌کنند.

پس بر روزه‌دار از طول روز، و شدت گرما و سَموم آن، سختی بزرگی می‌گذرد، و همچنین در زمان دیگری، هنگامی که روزه در کوتاه‌ترین روز سال به آنان می‌رسد، از شدت سرما در وضو، حالتی عظیم به آنان دست می‌دهد، و همین‌گونه در جهاد و حج نیز سختی شدیدی، مانند همین [تغییرات]، به آنان می‌رسد؛ یک بار در شدت گرما، و یک بار در شدت سرما، پس از این [مشقّت‌ها] عذابی عظیم به آنان می‌رسد.