و ثمود، و هر آنچه از ظهورات ضدّ پیش از آن یا پس از آن بود، از کسانی که در زمان خود ادعای پروردگاری کردند، پس [مردم] به آنان پاسخ دادند و آنان را معبود گرفتند.
و قدرت باطنی به ذات خود در دعوت برپا بود، پس در هر مقامی ضعفی را نمایان ساخت؛ مانند غرق شدن در دریا، و سوختن در آتش، و مانند حبس شدن، کشته شدن و به صلیب کشیده شدن، و آنچه مانند آن جاری می‌شود، پس برای همهٔ این‌ها ظاهر و باطنی بود که ظاهر را از باطن و باطن را از ظاهر متمایز می‌ساخت.
و به راستی که اختیار و انتخاب عالَم برای باطن و جوهر و وجود آن، فرق میان آن [باطن] و ظاهر را آشکار ساخت؛ آنجا که [باطن] چیزی را آورد که ظاهر (یعنی ضدّ) نیاورده بود، از قبیل غرق کردن فرعون، و گرفتار شدن نمرود به بلا، و هلاکت عاد و ثمود و غیر آنان با صیحه و باد و فرورفتن در زمین و عقوبت سخت.
و این [مجازات]، جزایی بود در مقابل افعالی که ضدّ به واسطهٔ ولیّ در آن مقام جاری ساخت، و اگرچه فعل اول [مانند قتل یا حبس] بر ضدّ واقع شد، اما این جزا بر او [ضدّ] واقع شد به خاطر اظهارش مبنی بر اینکه او با قدرت، آن [فعل] را واقع ساخته است، پس این بود جزای او.