بدان ای مُفَضَّل، که مولای تو خود را برای آنان در جایگاه دعوت‌کننده‌ای مهربان و اندرزدهنده‌ای دلسوز و عطوف قرار داد؛ و فرمود:﴿و به پیمان من وفا کنید تا من نیز به پیمان شما وفا کنم،﴾(¹)، و گفت: ﴿و نعمت خدا را بر خود به یاد آورید﴾(²)، و گفت: ﴿پس هرگز گمان مبر که خداوند وعدهٔ خود را که به پیامبرانش داده، خلاف می‌کند﴾(³)، و گفت: ﴿مبادا کسی بگوید: ای افسوس بر آنچه در مورد جنب خدا کوتاهی کردم، و همانا من از مسخره‌کنندگان بودم﴾(⁴).

و بدان ای مفضّل، همانا در کلام موجودِ خدا، آن‌قدر از معانی واضح هست که اگر برای عالَم آشکار می‌شد و آن را درمی‌یافتند، از پرسش و پاسخ و بحث بی‌نیاز می‌شدند، و آن [کلام] برایشان دلیل و مقصدی می‌بود، اما آنان از آن کور شدند همان‌گونه که از مشاهدهٔ عینی، وجود و بحث کور شدند، و آنان در غفلت و کوری خود، نادان‌تر، کافرتر، سرگشته‌تر و گمراه‌تر هستند، و [مولا] در اهل اقرار، اجابت، و معرفت به توحید، نور پذیرش را قرار داد، پس هیچ آیه‌ای بر آنان نمی‌گذرد مگر آنکه از آن عبرت می‌گیرند و در آن تفکّر می‌کنند، و آن [آیه] برایشان دلیل و شاهدی بر صحت یقینشان است؛ به واسطهٔ تمایلشان به حق، و راست گفتنشان، و پرهیزشان از باطل، پس مولایشان به