پس ای مفضل، اين راهنمايی است بر اينكه هر فرمان از سوی خداوند در سخن او بر پايه‌ی آنچه در شرح و گفتار و كلام برای تو گفتم، پايان و نهايتی ندارد، و بدين ترتيب فرمانبری و نافرمانی شناخته شد، زيرا فرمان او حقی مقصود است، و اما آنچه كه نهی بود و خداوند از آن نهی كرد، مانند سخن او که پاک و منزه است: ﴿آيا شما را از آن درخت نهی نكردم؟﴾(¹) و سخن او: ﴿و از زشتی و ناپسندی و ستم نهی می‌كند﴾(²).