تکوین‌دهنده آن آسمان [باب مقیم] همان سیّد محمد است که بیت قدیم و حجاب مولای تو و اسم او در باطن و بنده و رسول او در ظاهر است.

پس هنگامی که [مولا] آن [اسم/سید محمد] را به ذات خود تکوین کرد، [اسم] به تکوین آورد از تکوین خود [یعنی : باب] زمین را، و آن [زمین] همان یتیم اکبر همان مقداد می‌باشد که [باب] آن را از جوهریت خود به تکوین آورد، سپس برای او [مقداد] از ذات خود پرده برداشت، پس مشاهده کرد [یتیم، باب را] به عظمت و بزرگی پس تکبیر گفت و او را بزرگ داشت و حیران از درک او شد، پس دریافت درون خود که بالاتر از او غایتی است، پس از سجده دست نگه‌داشت و چشم انتظار درآمد آنچه را که از مراد مولایش یافته بود و فهمیده بود را، پس [این هنگام بود که] ظاهر شد ازلی همیشگی که هرگز زوال ندارد و او را به معنویت دریافت، پس او [مقداد] با اخلاص تسلیم او شد.

سپس سیّد محمد با بشریت خاکی برای او [مقداد] ظاهر شد، و [مولا] به او [مقداد] فهماند که جسم او [محمد] را از آن خاک تکوین داده است، پس هنگامی که او [محمد] را با بشریت ظاهر ساخت، با حالت استواء (برابری/استقرار) برایش ظاهر شد، در حالی که او [محمد] بشری بود.