و هر ظهوری ای مفضّل که قادر به واسطهٔ آن ظاهر می‌شود، تجدید همان حال اول است؛ هرچند با اسمی از اسامی و وصفی از اوصاف ظاهر شود، [او] از آن اسم و وصف همان چیزی را به وجود می‌آورد که در اول به وجود آورده بود، اما با اسمی غیر از آن اسم و وصفی غیر از آن وصف، زیرا ظهور نزد اهل اقرار و معرفت یکی است، و آنان دومی را نمی‌یابند مگر همان چیزی که در ابتدا آنان را به وجود آورده بود.

و عالَمِ واژگون (منکوس)، معنویّت و ربوبیّت را برای او اثبات نمی‌کنند، حتّی اگر دعوت را آشکار و واضح سازد، مگر اینکه او پس از آن زمان، غل و زنجیرها بارهای سنگین، تکلیف، جهاد و سخت‌گیری را آشکار می‌سازد، و ظهورات، همگی یکسان هستند، در حالی که عالَم با این حال، غافل و روی‌گردان هستند، آنان را به اختیار (ارادهٔ خودشان) معرفتی نیست، و هیچ عبرتی از سخن [حق] با آنان موافق نمی‌آید.

و این‌گونه ای مفضّل، قدرت در دو عالَم علوی و سُفلی جاری می‌شود و بر اشخاص باطنی که اشخاص ظاهری برای آن‌ها اقامه شده است، جریان می‌یابد؛ مانند آسمان‌ها، زمین و دریاها.

و این بدان سبب است که آسمان حجابی دارد که زمین را با ابرهایی که میان آن دو است، محجوب می‌سازد، [ابرهایی] که مانع دیدن و مشاهدهٔ عالَم سُفلی نسبت به آنچه