زمانی که فرمان ما فرا رسید،﴾(¹)، و سخنش: ﴿و فرمان داده شده‌ام که نخستین تسلیم‌شوندگان باشم﴾(²)، و سخنش: ﴿همانا خداوند به شما فرمان می‌دهد که امانات را به اهلش بسپارید،﴾(³).

و سخنش: ﴿فرمان خدا فرا رسید﴾(⁴) و ذکر "اَمر" در قرآن فراوان است و شرح آن واضح و موجود است، و همانا ضدّ [دشمن حق] مستحق عذاب دردناک شد، زیرا هنگامی که به سخن گفتن فرمان داده شد، پس آن را گفت، و فعل از جانب قادر جاری شد، او آن [قدرت] را به مولای خود تسلیم نکرد، بلکه آن را برای خود برگرفت و بر شنوندگانش حقیقت را پوشاند و اظهار کرد که آن [قدرت] از آنِ اوست، نه از آنِ قادری که او را به انجام فعل فرمان داده بود، با وجود اینکه قادر همان کسی بود که آن را به اجرا درآورد، و به همین دلیل، مستوجب عذاب دردناک و جاودانگی در سرای دوزخ شد، و همانا اهل توحیدِ حق‌جو یقین یافتند و دانستند که فعل و قدرت از آنِ قادر است و آنان به فرمان او آن را انجام می‌دهند، و به همین دلیل مستحق پیروزی و نعمت شدند.

ظهور مولا با بشریت