امر و نهی

سپس برتری شريعت‌ها را برای آنان آشكار ساخت، و روش‌ها (منهج‌ها) را برای آنان روشن ساخت، و آنان را بر آن هدف‌ها رهنمون شد، و پاداش را شرح داد و بخشايش را روشن ساخت، و آن [پاداش و بخشايش] را در جهان بر دو حالت روان ساخت و نه بيشتر، و آن دو امر و نهی هستند، و به وسيله‌ی آن دو، هر فرمانبری و نافرمانی و باور و ناباوري، و دادگری و ستم، و حق و باطل، و ايمنی و بيم، و اندوه و شادمانی، و تنگی و گشايش، و سختی و آسايش، و دوری و نزديكی، و صلح و جنگ، و راستی و دروغ، و ستايش و نكوهش، و سپاس و انكار، و آمرزش و انتقام، و نعمت و عذاب، و بهروزی و تيره‌روزی، و زندگی و مرگ، و نيکی و بدی، جاری می‌شود، و هر چيزی كه در جای آن پديده‌هايی كه برای تو وصف كردم، واقع می‌شود، به وسيله‌ی پذيرش اين دو ويژگی، يعنی امر و نهی جاری و محقق می‌شود، پس هرآنچه كه فرمان بود و خداوند به آن فرمان داد و جهانیان آن را روش خود قرار داد و به آن عمل كردند برای آنان در برابرش بخشايش بود، و جايگاه‌های ستوده در اين ويژگی‌ها برای آنان بود؛ و هرآنچه كه نهی بود و خداوند از آن نهی كرد، و آنان از روی لجاجت آن را انجام دادند و نپذيرفتند، برای آنان كيفر بود، و خداوند برای آن محدوديت‌ها و شرط‌هايی قرار داد و اينان را كه در اين دو حالت هستند، نهی كرد كه برخی، برخی ديگر را دوست و سرپرست گيرند، پس فرمود َ: