و هر گیاهی که منظره‌اش زیبا باشد، اما مَزه‌اش ناپسند و بویش ناگوار باشد، پس آن از جنس چیزی است که هیکل‌های اضداد در ظاهر از خود نشان می‌دهند، و اگر آن [نبات] زیبایی و شکوهی داشته باشد، این به معنای چیزی است که آنان در ظاهر از خود آشکار می‌سازند، یعنی: مکر و فریب، ریاکاری، عفاف (پاکدامنی ظاهری)، شفقت، نرم‌خویی، تواضع، آرامش، شکر، عبادت، زهد، و ورع (پرهیزکاری ظاهری) و قناعت.

پس هنگامی که این [صفات] از آنان آزمایش، و پرده از آن برداشته شود، تمام آن مکر ریا، غارت، فریب و حیله یافته می‌شود، پس همان‌گونه که نفس از کسی که بر این حال است، اِبا (نفرت) دارد، همچنین هنگامی که او به معنای آن نبات ناپسند تبدیل شود، از او اِبا می‌کند، و این بدان سبب است که انسان میوه‌ای را می‌بیند، پس به دلیل حسن و زیبایی که در آن می‌بیند، آن را میل می‌کند و چه بسا نفسش او را به چیدن آن وادار می‌کند، پس چون آن را چید و با چشیدن و بو کردن آزمایشش کرد، آن را بر خلاف آن [زیبایی]، یعنی دارای کراهت و تعفّن می‌یابد، پس آن را از دستش پرتاب می‌کند و بر آن آب دهان می‌اندازد و آن و هر آنچه شبیهش باشد را لعنت می‌کند.

و این‌چنین ای مفضّل، امر او در حالی که در بشریّت در میان این عالَم است، جاری می‌شود، به راستی که تو از ایشان آن ظواهر زیبا را می‌بینی، اما هنگامی که آنان را بیازمایی، بر خلاف آن، مکر، فریب و ریا می‌یابی، پس [مؤمنان] از آنان متنفر می‌شوند دشنام می‌دهند و لعنت می‌کنند، پس این، همان چیزی است که از این ناپسندها از آنان