حَسَب، همگی در یک جایگاه واحد قرار می‌گیرند، و با تمام این هیکل‌ها یک‌گونه رفتار می‌شود، و آنچه بر کوچک و بزرگشان جاری می‌شود، بر تمام آن‌ها جاری می‌گردد؛ [این کار] از روی عدل، انصاف، برپایی قسط، و صراط مستقیم از جانب مولای توست.
و بدان ای مفضّل، همانا این هیکل‌ها هنگامی که در خاک نهاده شوند و هر آنچه بر آن‌ها رفت، رود، نزد این عالَم [ظاهری] صحیح است که هلاک شده‌اند؛ اما آن‌ها هلاک‌شونده نیستند، بلکه مَثَلشان مانند دانه‌ای است که کاشته می‌شود، پس زیاد و کم می‌گردد، و همانا هنگامی که مدتی که خداوند بر آن مقرر کرده است، بر آن بگذرد، مستوجب می‌شود که بر روی زمین سر برآورد و در آن منافعی برای بشر باشد: از قبیل خوراکی‌ها، داروها، انگورها، و غیره از ثمرات.
پس [آنچه] از هیکل‌های اهل مراتب، و کسانی که به صفا نزدیک شده‌اند [برمی‌آید] عبارت است از: عودِ یلنجوج (عود خوشبو)، عنبر، عطر، ریحان‌ها (گیاهان خوشبو)، و نرگس با انواع و اصناف گوناگون.
و [آنچه] از هیکل‌های اضداد (دشمنان) ملعون و پلید برمی‌آید عبارت است از: سموم کُشنده و انواع ناپسند، مانند گُلِ خرزهره، حَنظَل (هندوانهٔ ابوجهل)، صبر تلخ مُرّ (صمغ تلخ)، سَلَب (نوعی درخت)، خسک (خار)، و عوسج (خار شتر).