کسی که می‌داند در علم برتر از اوست و در منزلت والاتر است، قصد کند، پس از او بشنود و از او بگیرد، در منزلتِ دریافت‌کنندهٔ علم و در درجهٔ همسان با او قرار می‌گیرد، و برای آن القاکنندهٔ علم و عطاکنندهٔ معرفت نزد مولایش، پاداشی بزرگ و عطایی عظیم به خاطر این عملش و نصیحتش به طالب خواهد بود، [طالبی] که او را به جایگاهش رسانده و او را در علمش با خود برابر ساخته است، پس مولایش او را به واسطهٔ این [عمل] به سوی منازل عالی و رفیع و والا بالا می‌برد، و این‌گونه است که نعمت از جانب خدا بر اولیایش جاری می‌شود، تا زمانی که بر این حال باشند؛ به آنچه از علوم خداوند تبارک و تعالی نزدشان هست، برادران طالب و اقرارکننده به توحید بخل نمی‌ورزند، و هرگاه برای آن طالبِ مشتاق، علمی آشکار شود و چیزی از توحید خدا به او القا گردد، عزم او به واسطهٔ آن قوی‌تر می‌شود، و رتبهٔ گیرنده و آن که از او گرفته شده است، افزایش می‌یابد، پس اگر آن طالب به آنچه در ابتدا شنیده است، قانع شود و زیادتی از آن را نطلبد و از باطن آن نپرسد، همواره نزد آن منزلت اول متوقف می‌ماند و از آن جدا نمی‌شود و به سوی غیر آن ارتقا نمی‌یابد، بلکه در حال و منزلت خود در هیکل‌های بشری باقی می‌ماند، همان‌هایی که در آن رنج و سختی را تحمل می‌کند.

پس اگر توفیق یابد به کسی [یا معلمی] که [بحث] را برای او آغاز کند و به او با زیادتیِ نعمت که خدا بر آن [معلّم] انعام کرده است، نیکی نماید، و [آن طالب] حظّ و بهرهٔ طالبِ مشتاق را داشته باشد، درجه‌اش والا می‌شود، و برای کسی که بر آن کُندرو