ابلیس و قبیله و فرزندانش

و بدان ای مفضّل، همانا ابلیس و قبیله و ذریه‌اش، مؤمنانِ اقرارکننده را می‌شناسند؛ از همان روز اَظلّه و ندای در ذَرْو (عالم ذر) و کشف و تصریح؛ زیرا آنان کسانی را که در وقت دعوت اجابت کردند، شناختند، و مؤمنان، یعنی عالَم اقرار و اجابت، ابلیس و قبیله‌اش را نمی‌شناسند به دلیل آن جایگاه مزاج که در آن قرار دارند مگر زمانی که [ابلیس و قبیله‌اش] به مسوخیّت بازگردانده شوند، زیرا آنان [ابلیس و پیروانش] در وقت دعوت، همراه با عالَم اقرار، در یک کون (هستی) واحد بودند، پس معنی عزعزه برای همگان ظاهر شد، و هر کس که باید می‌گرفت، گرفت، و هر کس که باید روی برمی‌گرداند، روی برگرداند، و هر کس که باید اجابت می‌کرد، اجابت کرد و هر کس که باید انکار می‌کرد، انکار کرد