است﴾(¹)، و گفت: ﴿یا آن کسی که درمانده را چون بخوانَد، اجابت می‌کند و گرفتاری را برطرف می‌سازد؟﴾(²)، و گفت: ﴿پس آنچه از آسیب بر او بود برطرف ساختیم﴾(³).

پس اگر این خطاب و آنچه شبیه آن است را تعقّل می‌کردند ای مفضّل، حتماً می‌دانستند که این افعال تنها از کسی سر می‌زند که تصریح کرده باشد بر انجام آن‌ها قادر است، و او هر طور که بخواهد، هر زمان که بخواهد و برای هر کسی که بخواهد در شخصی بزرگ یا کوچک ظاهر می‌شود، پس اگر تسلیم او می‌شدند و می‌دانستند که آشکار ساختن عجز او، همان خودِ مُعجِز (مُعجِزه‌آفرین) و قدرت است، قطعاً سعادتمند می‌شدند؛ اما آنان از فهم این [حقیقت] محجوب شده‌اند، خداوند تبارک و تعالی فرموده است: ﴿و آن گونه که شایستهٔ مقام خداست، قدر او را نشناختند،﴾(⁴) زیرا در ظهور او برای عالَم با بشریّت، قدرتی نهفته است، و آنان آن را از او دیده‌اند در حالی که او را مانند خود می‌بینند