توقف سرگشتگان

و بدان ای مفضّل، همانا شخص ظاهرشونده به معنویّت، همان پروردگار هستیِ شماست که شما را از او هستی بخشیده است، و همانا آن توقّفی که عالَم هنگام دعوت مولایشان، توقّف نمودند، سکوت بود، بدون اینکه در آن انکار یا اقراری پنهان شده باشد، بلکه توقّفِ سرگشتگانی بود که نمی‌دانستند چه بگویند، پس هنگامی که برای بار دوم، سخن را با این فرموده تکرار کرد: ﴿وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِن بَنِي آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى أَنفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ قَالُوا بَلَى شَهِدْنَا﴾(¹).