جابه‌جایی

سپس مولایم فرمود: ای مفضّل، همانا من در [توضیح] مداوله و جابه‌جایی (الإِدَالَة) شب از روز و روز از شب، با کاهش یافتن هر یک از آن دو و گرفتنِ [بخشی از طول] آن از دیگری، برایت می‌افزایم، و این بدان سبب است که روز در بخشی از سال، از شب می‌گیرد، سپس شب باز می‌گردد و آنچه را که [روز] از او گرفته بود، از روز باز پس می‌گیرد، و این بدان سبب است که میان غیبت و ظهور، مراتبی است که حلول در آن‌ها ناگزیر است، و این بدان معناست که غیبت همانند ظهور است اگرچه مدت آن در عالَم به درازا بکشد، زیرا او در غیبت، ظهورش در عالَم علوی نورانی به برابری، عدالت، و صراط مستقیم است، همان‌گونه که ظهور او در عالَم سُفلی یکسان است، بدون هیچ افزایش یا کاهشی در هیچ یک از این مراتب، که این از عدل و انصاف اوست، و آن همان عدالت به حق است، پس ای مفضّل آن را بشناس و درک کن، و بدان که صراط پروردگار تو عظیم است، و با توهم نمی‌توان به آن رسید، بلکه تنها با تسلیم و یقین است که عبد، در صورت صحت این امر برای او، می‌تواند به آن دست یابد.