می‌شود، به اسم آن شخص نامیده می‌شود؛ و هنگامی که آن شخص غایب شود، اسم برای او باقی می‌ماند، و همچنین شب، تنها به نام آن روزِ آینده نامیده می‌شود سپس [مولا] با اسم دومی ظاهر می‌شود و شب به آن اسمی که همان روزِ دالّ بر ظهور است، نسبت داده می‌شود، و این [نظام]، همان‌گونه که معنای قادر بر همه چیز به واسطهٔ قدرت بی‌پایان و بی‌انقطاعش آن را جاری ساخته، در جریان است، پس اگر معنا اراده کند که با آن [اسامی] ظاهر شود و (یا ) غیبتش را آشکار سازد، اختیار در همهٔ افعالش برای اوست:: ﴿از آنچه انجام می‌دهد بازخواست نمی‌شود، ولی آنان [بندگان] بازخواست می‌شوند﴾(¹).