و بدان ای مفضّل، که همانا شب و روز همان غیبت و ظهور هستند، خداوند آن دو را جاودانه قرار داده است؛ دهه‌ها، زمان‌ها، سال‌ها، ماه‌ها و روزها با آن دو شمارش می‌شوند، و این [موارد] با آن دو و بر آن دو جریان دارند، [و شب و روز] دائمی به دوام اَزَل هستند و زائل نمی‌شوند و تغییر نمی‌کنند، و برای این [حقیقت] دلیل عظیمی و برهان موجودی نزد اهل تجربه، یقین و تحقیق وجود دارد، و آن این است که سال و ماه و هفته و روز، همگی با روز شمارش می‌شوند، پس گفته می‌شود: روزِ فلان از ماهِ فلان از سالِ فلان؛ و گفته می‌شود: اولین روز از هفته، و اولین روز از ماه، و اولین روز از سال، پس روزها دارای اسم هستند، اما شب‌ها اسمی ندارند، و اگر شبی نام برده شود تنها گفته می‌شود: شبِ فلان، به نسبت آن روز که همان نهار است، پس روز بر شب تصریح می‌کند، و این همه دلیل بر آن است که روز همان ظهور است و شب همان غیبت است، پس روز، اسم روشنایی است، و شب، غیبت آن روشنایی است.
سپس هنگامی که [آن وجود/شخص] ظاهر می‌شود، تنها با اسمی غیر از اسم اول ظاهر می‌شود، همان‌گونه که گفته می‌شود: روز یکشنبه، و روز دوشنبه، و روز سه‌شنبه، و روز چهارشنبه، و روز پنجشنبه، و روز جمعه، و روز شنبه.
پس تمام روزها، اسامی نهار (روز) هستند که دلیل بر ظهور است، اما شب‌ها اسمی ندارند، و هنگامی که بر آن‌ها تصریح شود، گفته می‌شود: شب فلان، به نسبت روزی که نامِ نهار است، همان‌طور که معنای سُبحان (امیرالمومنین عزعزه)، وقتی با شخصی ظاهر