قرار داد، پس از آنكه آن را از پيامبری به دور داشت، و آنان پيامبران را هنگامی كه دعوت و شريعت را آشكار می‌كردند، به جادوگری نسبت می‌دادند، و می‌گفتند: «همانا اينان ما را به ایمان به ايشان و تصديق جادويشان فرا می‌خوانند!» پس هنگامی كه همانند آن [نشانه‌ها] را در جايگاه‌های امامت، بدون شريعت و بدون دعوت آشكار كرد، هر كس آن را پذيرفت و به آن گردن نهاد را به کفر متهم كردند، و درباره‌ی ايشان گفتند: «همانا آنان می‌گويند آن امام كه اين دلایل آشكار و معجزات خيره‌كننده را آورده است، پروردگار است»، پس مرتبه‌ی امام، بر مرتبه‌ی پيامبری، كه آن را به جادوگری و كهانت متهم كردند، افزوده شد، و كسی را كه پاسخ به او داد متهم كردند به اينكه جادوی او را پذيرفته و به آن ايمان آورده و باور كرده است، و امام را متهم كردند به اينكه ربوبیت را ادعا كرده است، و هر كه او را پاسخ داده، او را پرستيده و به خداوند كافر شده است.