سخنانشان هنگام غیبت مولی

و بدان ای مفضّل، همانا مولای تو هنگامی که اقرارِ اهلِ اقرار را تثبیت کرد و انکار و جحودِ اهلِ انکار و جحود را بر آنان لازم گردانید، آنان را با این [حقیقت] که [مولا] در آن هنگام از آنان غایب شد، آزمود، پس دو گروه او را طلب کردند، و [مولا] کاری کرد که آنکه انکار کرده بود، کسی را که اجابت کرده بود به سخره بگیرد، پس منکران به اهل اجابت می‌گفتند: «آیا به شما نگفتیم که این کون (هستی) که بر ما ظاهر شد، از خود ماست و همانا او مانند ما و در حال و وضع ماست؟»