و گفت: ﴿و اما کسانی که سعادتمند شدند، در بهشت جاودان خواهند ماند تا زمانی که آسمان‌ها و زمین پایدارند،﴾(¹) پس جایگاه و پیروانش را ستود پس اهل شقاوت، همان اهل انکار و جحود بودند، و آنان در آتش جاودان خواهند ماند، و آتش همان مَسوخیّت است که از آن به سوی معرفت خارج نمی‌شوند، و اهل سعادت، همان اهل پذیرش و اجابت بودند و آنان بر مراتب گوناگون و عظیمی از مراتب اجابت و اقرار هستند.

باب ظهورات و نخستین دعوت به پذیرش و انکار

و بدان ای مفضّل، همانا مولای تو هنگام اجابت ظهورات [خود] را زیاد کرد، و اقرارکنندگان، اقرار می‌کنند و انکارکنندگان، منکرند و هر آنچه برایشان ظاهر شده است را انکار می‌کنند، سپس او [مولا] در روز، اضطراب، رفت و آمد، هیاهو ستیزه‌جویی، نزاع و جنگ، و گواهی دادن، خرید و فروش، و تلاش در تجارت‌ها، و سفر در خشکی و دریا و دشت و کوه را قرار داد؛ پس روز با این هستی و بر این حالت بوده است.