پنهان کرده باشند، سپس، سخن دوم از خطاب خود را با این قول برایشان تکرار کرد: ﴿هنگامی که پروردگارت از فرزندان آدم، از پشت‌هایشان، نسل آن‌ها را گرفت و آنان را بر خودشان گواه ساخت [و فرمود:] آیا من پروردگار شما نیستم؟ گفتند: بله، گواهی می‌دهیم،﴾(¹).

پس هنگامی که [خداوند] سخن را برای بار دوم بر آنان تکرار کرد، گروهی پاسخ دادند و گروهی انکار کردند، پس پاسخ‌دهندگان همان‌هایی بودند که هنگام پاسخ‌گویی از آنان خبر داده شد که گفتند: بله، گواهی می‌دهیم، و آنان در این [پاسخ و انکار] در اطوار (مراحل) و بر مراتب گوناگون بودند، و در دو عالَمِ نورانی و بشری در منازلی جای داده شدند، پس پاسخ و انکار سبقت گرفت، همان‌طور که دربارهٔ آنان فرمود:﴿پس برخی از آنان شقاوتمند و برخی سعادتمند هستند پس اهل شقاوت، همان منکران بودند، و اهل سعادت، همان پاسخ‌دهندگان بودند.

سپس [خداوند] منزلت‌های اهل شقاوت را آشکار کرد و منزلت‌های اهل سعادت را روشن ساخت، پس که نامش مبارک است، فرمود:: ﴿پس اما کسانی که شقاوتمند شدند، در آتش‌اند، برایشان در آنجا ناله و فریاد است، در آن جاودان خواهند ماند تا زمانی که آسمان‌ها و زمین پایدارند،﴾(²) پس جایگاه و پیروانش را نکوهش کرد.