آشکار می‌کند؛ مانند هابیل که اسم شخصی است که معنای رب العالمین در او در آغاز بشریت ظاهر شد، پس هنگامی که بر اساس گمان‌های عالَم، غیبت را آشکار می‌کند، اسمش بر زبان‌های آنان باقی می‌ماند و او را با آن یاد می‌کنند، سپس ظهور را با شخصی دیگر آشکار می‌سازد، مانند آنچه گفته شده است «شیث، یوسف، یوشع آصف شمعون، و علی امیرالمؤمنین» پس این‌ها اسامی صورت‌هایی هستند که معنی در عالم بشری با آن‌ها ظاهر شده است، و این اشخاص در هر مقامی به این اسامی نامیده می‌شوند،.
و بدان ای مفضّل، که روز همان آشکار کردن ظهور است، و در آن بیداری مردم، تلاش و روزی جستن آن‌ها، شلوغی و هرج و مرجشان، گرفتن و دادنشان سلطه‌شان و سفرشان برای تجارت در خشکی، دریا، دشت و کوه است، و در آن، مردم اُنس را می‌یابند و اگرچه یکی از آن‌ها در بیابان‌ها و صحراها رها شده باشد، به خود تکیه کرده و بر خود ایمن می‌شود، و در آن، مردم نیکی و بدی، خیر و شر، طاعت و معصیت، صدق و کذب، و صنایع و تجارت‌ها و تمام اعمال بشری را انجام می‌دهند، و عالَم در آن حال چنان است که خداوند تبارک و تعالی فرموده است: