در مثال آن فرموده است:: ﴿پس ما نشانهٔ شب را محو کردیم و نشانهٔ روز را روشن‌بین قرار دادیم﴾(¹).

و سخن اهل انکار و جحود دربارهٔ او (هنگامی که غیبت خود را آشکار می‌کند): «همانا آن شخص مفقود، که مورد نظر شما بود و به او تصریح می‌کردید که او آفریننده و خالق و معبود شماست، ما او را مُرده و از دست رفته به واسطهٔ حوادثی که در او ظاهر شد، به چشم دیدیم،» پس خداوند متعال دربارهٔ شک، تردید و کفر آنان فرمود:: ﴿سوگند به شب چون بپوشاند ❁ و سوگند به روز چون آشکار شود﴾(²) منظور از «روز چون آشکار شود»، ظهور او (آن شخص/معنا) به ذات است، و منظور از «شب چون بپوشاند»، غیبت و پنهان شدنش به دلیل وقوع آزمایش است، پس روز را دلیل بر ظهور با شخص موجود قرار داد و شب را دلیل بر غیبت، سپس او [خداوند/مولا] ظهور خود را برای اهل اقرار به او، که اهل نور هستند، آشکار ساخت.

و در مورد تجلی فرموده است: ﴿پس چون پروردگارش بر کوه تجلی کرد، آن را خُرد ساخت و موسی مدهوش بر زمین افتاد﴾(³) پس او [خداوند/معنا] آشکار کرد و نشان داد که دلیل بر او آن آتش بود، که همان نوری است که برای مخاطبش ظاهر و هویدا شد، پس هنگامی که موسی او را طلبید و قصد کرد، با وجود اینکه او [معنا] نزد او ظاهر بود و با او سخن