ظهور آن با قدرت، ظهوری با یک حالت است، و تصریح به خطاب و دعوت نیز به یک معناست پس اختلاف دو عالَم در آن [امر] به واسطهٔ آراء فاسدشان و آنچه استحقاقش را داشتند، بود، بنابراین [خداوند] حکمتش را در مورد آنان به عدل برابری، و صراط مستقیم جاری ساخت، پس اهل اجابت و سعادت آن را پذیرفتند و اهل کفر و شقاوت آن را انکار کرده و با آن مخالفت نمودند، پس در این هنگام خداوند سبحان فرمود: ﴿خداوندا، ای آفرینندهٔ آسمان‌ها و زمین، ای دانای نهان و آشکار " عالَم علوی و عالَم سُفلی" تو میان بندگانت حکم می کنی "بین بندگانت ظاهر می شوی" در آنچه که در آن اختلاف داشتند "با اجابت و انکار"﴾(¹).

تَجَلِّي

خداوند عز و جل در این مورد فرمود: ﴿برای او یکسان است چه کسی از شما سخن را پنهان کند و چه کسی آن را آشکار سازد، و چه کسی در شب پنهان شود و چه کسی در روز آشکارا راه رود،﴾(²) منظور از کسی که پنهان می‌سازد، اقرار یا انکار (جحود) را پنهان کرده است؛ و منظور از آشکارا رونده در روز، کسی است که به شخص ظاهر که قدرت آشکار و ثابت را به وجود آورده، اقرار می‌کند؛ و منظور از پنهان شونده در شب، کسی است که بر انکارِ آن شخص ظاهر با قدرت خیره‌کننده اصرار می‌ورزد و خداوند سبحان