تناقص
و اما تناقص (کاهش معرفت)، آن است که شخص عارف، اقرارکننده، و تسلیم‌شده به این امر عظیم، هنگامی که با آنچه از قدرت عظیمه که شرح دادیم و ذکر کردیم، مواجه شود و آن امر او را شگفت‌زده کند، تردید و شک در او راه یابد و بگوید: «این چیزی است که در عقل من ثابت نشده است،» پس به وسیلهٔ جهل بر معرفت حکم می‌کند، و این بدان سبب است که جهل همان چیزی است که با قبول وحدانیت، معرفت و اقرار با او معارضه می‌کند، با اینکه او بر اقرار ثابت است، در حالی که اگر آن امر شگفت‌انگیز عظیم بر او وارد می‌شد و او معرفت و اقرار را به آن می‌افزود، شک او در آنچه یافته بود، به واسطه‌ی شکل