توأمان ظاهر شده)، بر معرفت، یقین، و بصیرت خود می‌افزایند، و در پی این [تسلیم] می‌دانند که آن عجز پس از قدرت، خود قدرت است، و اینکه تفاوتی بین دو فعل نیست، و هر دو اراده یکی است؛ و این اراده از معنای اَحَدِ قدیمِ اَزَل است، پس به واسطهٔ این [تسلیم]، افزایش در معرفت و رفعت در منزلت نصیبشان می‌گردد، و اگر آن شخصی که به معنویّت او اقرار کرده‌اند، نزد آنان بیاید و آنچه برایشان حلال شده بود را حرام کند، و آنچه بر آن‌ها حرام بود را حلال سازد، و آنان را به سوی هر ملت و شریعتی دعوت کند، و بستن زُنّار و تراشیدن وسط سر و امثال آن را برایشان ظاهر سازد، قطعاً آن را می‌پذیرند، به او ایمان می‌آورند، تصدیقش می‌کنند، تسلیمش می‌شوند و توحید او را می پذیرند.
و می‌دانند که تمام این‌ها از او، برای او، و در اوست، و این جز قدرتی نافذ و آزمایشی نیست، و هرگاه نسبت به چیزی که آن مقام وارد می‌کند، تسلیم و تصدیق کنند، بر رفعت، علوّ، معرفت، و صفایشان افزوده می‌شود، و این [تسلیم مطلق] برای اهل توحید و اقرار لازم است و دوران‌ها، اعصار، دهرها، و زمان‌ها بر اساس آن جاری شده است، و عالم نورانی و عالم سُفلی نیز با همین [اصل] آزمایش شده‌اند.