افزایش و کاهش معرفت
گفتم: «راست گفتی ای مولای من، پس چگونه تزاید و نقصان آنان در معرفت خواهد بود؟» مولایم که عزعزه، فرمود:: ی مفضّل، تزاید در معرفت به این است که اهل توحید، تسلیم و اقرارکننده به هر آنچه که از معنا برایشان وارد و ظاهر شود باشند همان معنایی که به احدیت، اسم، و بابش اقرار کرده و دعوتش را پذیرفته‌اند، حتی اگر آن معنا به صورت یک عجمی، یا یک عرب، یا یک نبطی بر آن‌ها ظاهر شود، آن را می‌پذیرند؛ و همچنین با تمام نژادها، حتی در رنگ سفید و سیاه، و هرگاه در مقامی مانند آن ظاهر شود، به آن اقرار می‌کنند، آری ای مفضّل، اما در مقام هشتم پس از این مقام، مولای تو این را در میان آن‌ها ظاهر می‌سازد، پس تردید و اختلاف در میان اهل شک و انکار، و [همچنین] اهل حقیقت و یقین، فراوان می‌شود، [این ظهور تا جایی پیش می‌رود] که نطق و بیان خویش را در کودکی ظاهر می‌کند، همان‌گونه که نطق را در قبه ی مسیحیت (اشاره به نطق عیسی در گهواره) در حالی که طفل کوچکی بود ظاهر ساخت «و [آن طفل] از خود خبر می‌دهد و بیان را در آن زمینه واضح می‌سازد، و این برای آنان عبرتی خواهد بود که فرد آزمایش‌شونده به آن بازگردد، و این [خبر] شایع و منتشر شده و گسترش می‌یابد، به طوری که بر زبان‌های تمام مردان و زنان اعم از موافقان و مخالفان، شرح داده می‌شود، پس اهل معرفت و اهل شبهه نزد او [ظهور جدید] به خصومت می‌پردازند، در این میان، اهل اقرار با تسلیم شدن به آن مقام ظاهر (که با قدرت و عجز