هنگامی که این [ابتلا] به نهایت خود برسد، به معرفت می‌رسد، در این حال، از این صفات (که ذکر شد)، همان‌طور که در پیراهن‌های پیشین به او رسیده بود، به او می‌رسد، او از بشریت به غیر آن [مسوخیت] خارج نمی‌شود.

و این بدان سبب است که معرفت برای او ثابت شده است، و تنها به اندازهٔ جرم و خطای خود مجازات می‌شود و به اقرار و معرفت خویش باز می‌گردد.

و شاهد بر این [مدعا]، سخن خداوند سبحان است که می‌فرماید: ﴿همانا کسانی که از پیش، از جانب ما به نیکویی برای آن‌ها سبقت گرفته، آنان از آن دور نگه داشته می‌شوند﴾(¹) معنای آن [در اینجا]: از مَسوخیّت دور هستند؛ زیرا معرفت و اقرار برای آن‌ها سبقت گرفته است، پس شرک، انکار، کفر و عذاب را از ایشان برطرف نموده است.

و همچنین، کسی که از معرفت خارج می‌شود، [باز هم] به بشریت باز می‌گردد و در هیچ یک از [اشکال] ممسوخات حلول نمی‌کند؛ زیرا معرفت و اقرار برای او ثابت شده‌اند.