و بدان ای مفضل که تربیت با کلمه پاک و شیرین است سپس با کلمه دیگری که از آن پاک‌تر و خوش‌نقش‌تر است، تا بتواند آن را تحمل کند، سپس با مدارای او بر قبول و اجابت آن و آنچه پس از آن(از معرفت) است، تا معرفت را به ذاتش به او عطا کند، پس آن همان کسی است که کوچک بود و پیوسته او را با معرفت و علم کم‌کم تربیت می‌کند و او را از رتبه‌ای به رتبه‌ای دیگر بالا می‌برد تا او را از کوچکی تا بزرگی با آنچه از معرفتش به او القا کرد تربیت نمود پس به واسطه آن از ضعف به قوت مرتفع شد به واسطه آنچه مولای تو آن را برای اهل اقرار سبب قرار داد، پس آیا آنان به این متمسک هستند یا آن را رها می‌کنند؟ مفضل منه السلام گفت: ای مولای من تو به آنان آگاه‌تری، مولای ما عزعزه فرمود ای مفضل به سبب علمم به ایشان و به کوتاهی کردنشان و روی گرداندنشان از فرمانم زمان(ماندن در بشریت) بر آنان طولانی گشته و تکرارها و بازگشت‌ها بر آنان دوچندان شده و ادوار و اکوار و احقاب و اعصار و دهور و زمان‌ها آنان را متناوب ساخته است، سپس ای مفضل مؤمن ممکن است با یک نفر از کسانی که خدا نجاتش را دوست دارد سختی را متحمل شود بزرگ‌تر از آنچه مؤمن دیگر با هزار یا صد یا کمتر یا بیشتر متحمل می‌شود و چه بسا آنان بر درجه نزدیکی به قبول و اجابت باشند پس هنگامی که مؤمن بالغ به مؤمن طالب کلمه را القا کند و با قبول در او موافق افتد بر گیرنده و اخذشده از او آسان می‌شود و شروع می‌کند به دریافت آنچه از معانی سؤال قصد شده است پس به واسطه آن بینایی‌اش در علم نیکو می‌گردد و فقهش با یک کلمه مانند فقه دیگری با کلمات بسیار است به واسطه شنیدن و جستجو و طلب