و خدا صاحب صد نفر را در حکم صاحب یک نفر شریک قرار داده است و آنان را در منزلت و فضل، یکسان ساخت، آنگاه که هر دو را با این سخنش یکی قرار داد: ﴿شما را از یک نفس واحد افرید﴾(¹).

و سخنش: ﴿و هر کس که نفسی را زنده گرداند پس گویی همه مردم را زنده کرده است﴾(²) و صاحب نفس واحده مانند کسی است که نفس‌های بسیاری را زنده کرده است و شکر و بزرگداشت و احترام را بر زنده‌کننده واجب گردانید.

عالم عزعزه فرمود الله می‌گوید حق شکر مرا به جا نیاورده کسی که سببی که میان او و من است را شکر نکند سپس کتاب به آن نطق کرد پس فرمود: ﴿مرا و پدر و مادرت را شکرگزار باش بازگشت به سوی من است﴾(³)، و گفت: ﴿همان گونه كه پدران خود را به ياد مى‌آوريد، يا با يادكردنى بيشتر، خدا را به ياد آوريد﴾(⁴) و گفت :﴿و بال فروتنی از روی رحمت برای آن دو فرود آور و بگو پروردگارا بر آن دو رحمت آور همان‌طور که مرا در کودکی پروراندند﴾(⁵).

تمسک به اقرار و ترک آن