همانا از بوی بد و فساد عالم ماده و پلیدی و گندیدگی نفسانی به سوی جوار پروردگار و رضایت او بیرون برده شده است».
وَمِمَّا ذَكَرَهُ شَيْخُنَا أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الحُسَيْنُ بْنُ حَمْدَانَ الخُصَيْبِيُّ نَضَّرَ اللَّهُ و جْهَهُ فِي رِسَالَتِهِ فِي هَذَا المَعْنَى عَنِ العَالِمِ عزَّ عِزُّهُ أَنَّهُ قَالَ: "مَنْ لَمْ يَجِدْ فِي و قْتِهِ مَقَامًا أَوْ بَابًا فَلْيَطْلُبْ يَتِيمًا فَإِنْ لَمْ يَجِدْ يَتِيمًا فَلْيَطْلُبْ نَقِيبًا، فَإِنْ لَمْ يَجِدْ فَنَجِيبًا، فَإِنْ لَمْ يَجِدْ فَمُخْتَصًّا، فَإِنْ لَمْ يَجِدْ فَمُخْلِصًا، فَإِنْ لَمْ يَجِدْ فَمُمْتَحَنًا، فَإِنْ لَمْ يَجِدْ فَلْيَطْلُبْ مَنْ هُوَ فَوْقَهُ فِي العِلْمِ فَلْيَجْعَلْهُ نَجَاتَهُ و سَبَبَهُ و يَسْأَلْهُ عَمَّا اشْتَكَلَ عَلَيْهِ مِنْ أَمْرِ دِينِهِ، و إِذَا اِلْتَبَسَ عَلَيْهِ شَيْءٌ رَجَعَ إِلَى ذَلِكَ العَارِفِ بِمَا لَا يَعْلَمُهُ فَيَسْأَلُ عَنْ ذَلِكَ حَتَّى يَكْشِفَ عَنْ شَكِّهِ فَإِنَّهُ إِنْ عُدِمَ ذَلِكَ بَقِيَ فِي شَكِّهِ و تِيهِهِ و حَيْرَتِهِ".
واز جمله آنچه شیخ ما ابوعبدالله حسین بن حمدان خُصَیبی (نضّر الله و جهه: خداوند چهره‌اش را نورانی گرداند) در رساله خود در این معنا از "عالم" (امام) (که عزتش گرامی باد) ذکر کرده، این است که فرمود:
«هرکس در زمان خود "مقام" (بالاترین مرتبه) یا "باب" (دروازه معرفت) را نیافت پس باید "یتیم" را بجوید، پس اگر "یتیم" را نیافت، باید "نقیب" (سرپرست) را بجوید، پس اگر نیافت، "نجیب" (برگزیده) را، پس اگر نیافت، "مختصّ" (ویژه) را، پس اگر نیافت "مخلِص" (خالص‌شده) را، پس اگر نیافت، "ممتَحَن" (آزموده‌شده) را.