وَقَالَ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُفَضَّلِ عَلَيْهِ السَلَامُ: "سَلِّمُوا لِعُلَمَائِكُمْ و اسْأَلُوهُمْ مِمَّا تَتَفَقَّهُونَ بِهِ مِنَ الْعُلُومِ" و ذَكَرَ الْحَدِيثَ: "مَنْ طَلَبَ الْعِلْمَ عَلَى بَصِيرَةٍ فَلَا تَمْنَعُوهُ فَإِنَّهُ النَّاجِي و مَنْ طَلَبَ الْعِلْمَ عَلَى غَيْرِ بَصِيرَةٍ فَدَارُوهُ و أَلْقَوْا إِلَيْهِ الْكَلِمَةَ حَتَّى يَطْهُرَ قَلْبُهُ و تَزْدَادَ بَصِيرَتُهُ و مَنْ غَابَ عَنْهُ رَبُّهُ و قَعَ فِي التِّيهِ فَلْيَسْأَلْ مَنْ هُوَ أَعْلَمُ مِنْهُ بِرَبِّهِ عَنِ الْغَيْبَةِ و الظُّهُورِ و لْيُقَلِّدْهُ فِي ذَلِكَ فَكُلُّ مَا قَالَهُ لَهُ إِمْتَثَلَهُ، و مَنْ بَقِيَ فِي تِيهِهِ و شَكِّهِ فَهُوَ مَلْعُونٌ، و مَنْ بَلَغَ الْمَعْرِفَةَ السَّنِيَّةَ و الْعِلْمَ الْكَبِيرَ فَقَدْ أُخْرِجَ مِنَ السَّهَكِ¹ و النَّتَانَةِ إِلَى جِوَارِ الرَّبِّ و رِضَاهُ".

وجعفر بن محمد بن مفضّل (علیه السلام) فرمود: «تسلیم علمای خود باشید و از آنان درباره علومی که با آن تفقّه می‌کنید (به فهم عمیق دست می‌یابید) بپرسید» و حدیث را ذکر کرد: «هرکس علم را با بصیرت بطلبد، پس او را منع نکنید، زیرا که او اهل نجات است، و هرکس علم را بدون بصیرت بطلبد، پس با او مدارا کنید و کلمه‌ای (نکته‌ای از علم) را به او القا کنید تا قلبش پاک شود و بصیرتش افزون گردد، و هرکس پروردگارش از او غایب شود (ارتباط روحانی‌اش قطع گردد)، دروادی سرگردانی و حیرت افتد؛ پس باید از کسی که به پروردگارش از او داناتر است، درباره "غیبت" و "ظهور" بپرسد و باید در آن امر از او تقلید کند، پس هر آنچه به او گفت، اطاعت نماید، و هرکس در سرگردانی و شک خود باقی بماند، پس او ملعون (رانده از رحمت) است، و هرکس به معرفت "سنّیه" (بلندمرتبه و درخشان) و علم کبیر (دانش بزرگ الهی) برسد،