و الْإِرْتِيَابِ فَأَنْقَذَهُ مِنَ الشُّبْهَةِ و الزَّلَلِ، أُزِيلَ عَنْهُ عَشْرُ بُيُوتٍ قَدْ و جَبَ عَلَيْهِ أَنْ يَسْكُنَهَا مِمَّا يُعَاقَبُ فِيهَا".

و(ایشان) (علیه السلام) فرمود: «هرکس به مؤمنی چیزی از علوم خدا و معرفتش را که به آن نیاز دارد، عطا کند، خداوند در برابر هر حرف، هفتاد هزار حرف (کنایه از پاداش بی‌شمار) به او عطا می‌کند، پس اگر در حالی به او عطا کند که آن مؤمن در آستانه هلاکت (نابودی روحانی) و ارتیاب (شک و تردید) قرار داشته باشد و او را از شبهه و زلل (لغزش) نجات دهد، ده خانه (از مراتب عذاب) که سکونت در آنها از مکان‌های مجازات بر او و اجب گشته بود، از او برداشته می‌شود».

وَعَنِ الْهَمَدَانِي عَنْ أَبِي سَعِيدٍ عَنْ مُحَمَّدِ إِبْنِ سِنَانٍ عَلَيْهِ السَلَامُ قَالَ: "إِنَّ الْخَمْسَةَ الَّتِي طَلَبَتْهَا بَنُو إِسْرَائِيلَ هِيَ خَمْسَةُ أَغْذِيَةِ الجَسَدِ، فَقَالَ لَهُمْ ﴿أَتَسْتَبْدِلُونَ الَّذِي هُوَ أَدْنَى﴾¹ مِمَّا يُقِيمُ الجَسَدَ ﴿بِالَّذِي هُوَ خَيْرٌ﴾ و هُوَ مَا يُقِيمُ رُوحَ الْإِيمَانِ و يُصَفِّيهَا و هُوَ عِلْمُ البَاطِنِ".

واز همدانی از ابی‌سعید از محمد بن سنان (علیه السلام) روایت است که فرمود: «همانا آن پنج چیزی که بنی‌اسرائیل طلب کردند، همان پنج خوراکِ تن بود، پس (خداوند) به آنان فرمود: ﴿آیا آنچه را که پست‌تر است﴾ یعنی آنچه را که تن را برپا می‌دارد، ﴿با آنچه بهتر است جایگزین می‌کنید؟﴾ و آن (چیز بهتر) همان است که روح ایمان را برپا می‌دارد و آن را پاک و صاف می‌گرداند، و آن علم باطن است».