به افعالشان اقتدا می‌شود، و فرشتگان به دوستی با آنان رغبت می‌ورزند و با بال‌های خود آنان را مسح می‌کنند، و هر تر و خشکی برایشان طلب آمرزش می‌کند، حتی ماهیان دریا و حشراتش (جانوران کوچک آن) و درندگان زمین و چارپایانش؛ زیرا که آن، حیات دل‌ها از (مرگِ) جهل، و چراغ دیدگان از (تاریکیِ) ظلمت است، به و سیله آن، سعادتمندان الهام می‌یابند، و به و سیله آن، شقاوتمندان محروم می‌گردند.

پس سعادتمند کسی نیست که دنیایش برای او صاف و بی‌آلایش باشد، زیرا هرکس دنیایش برایش صاف گشت، باید دین خود را متهم سازد (در سلامت آن تردید کند) و جز این نیست که سعادتمند شد آنکه سعادتمند شد، به سبب اجابتش در "بدایت" (آغاز آفرینش ازلی)، و شقاوتمند شد آنکه شقاوتمند شد، به سبب انکارش در "بدایت"، و جحودش (انکار آگاهانه‌اش) در "نهایت" (پایان کار و جهان ظاهر)».

وَقَالَ مَوْلَانَا أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عزَّ عِزُّهُ: "قِيمَةُ كُلِّ امْرِئٍ مَا يُحْسِنُهُ".

ومولای ما امیرالمؤمنین (که عزتش گرامی باد) فرمود: «ارزش هر انسانی به آن چیزی است که آن را نیکو می‌داند (و به بهترین و جه انجام می‌دهد)».

وَقَالَ مَوْلَانَا أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عزَّ عِزُّهُ: "تَفَقَّهُوا و إِلَّا كُنْتُمْ أَعْرَابًا".

ومولای ما امیرالمؤمنین (که عزتش گرامی باد) فرمود: «در دین فقیه شوید (به فهم عمیق دست یابید) و گرنه از اعراب (بادیه‌نشینانِ بی‌بهره از معرفت) خواهید بود».