و از آنچه شیخ ما ابو عبدالله الخُصَیبی در رسالهٔ خود به نظم آورده، این فرمودهٔ اوست: و حج، ماه‌هایی است معین و شناخته شده که هر صاحب استطاعتی قصد آن می‌کند به [توجه به] «خانه» و «باب» و «رکن» است که حج او مقبول می‌گردد و حج [حقیقی]، شخصیت‌هایی از نور است که تجسمشان تهلیل (لا اله الا الله گفتن) است نه قطعه زمینی و دیواری و نه بنایی که از بین می‌رود و نه رمی کردن سنگریزه‌ها و نه طوافی باشکوه و نه و قوفی و نه سعی کردنی.

و نه سر تراشیدنی زیبا و نه غسل کردنی و آب ریختنی و نه قربانی را جایگاهی و نه حرمی برای خانه‌ای که پوشانده می‌شود (کعبه) و نه بیرون آمدنی (از احرام) مگر کرداری صحیح و راستین که در ظاهر تنها تمثیلی است به راستی و درستی برای ما آمده تنزیل (قرآن) با و حی خویش و خداوند عادل‌تر از آن است که کردار بیمار (ناقص) او را خشنود سازد